24 Kasım 2019 Pazar

BUGÜN OKUMAYACAKSIN DA NE ZAMAN OKUYACAKSIN ? 10 KASIM 2019


Sorun şu ki; gerçeklere kendisini kapayanlar, hadiseler gözünün önünde cereyan etse dahi inanmıyorlar. Hatta onlar da senin için aynı şeyi söylüyorlar.

Bunca film, ses kaydı, evrak, doküman, inceleme, araştırma, kitap, kanıt, devlet arşivleri, yabancı devlet arşivleri vs. varken onlar üç beş meczubun iftiralarını doğru kabul edip, yok şöyle tarih, yok böyle tarih, derindi, yüksekti, yok alternatifti diye sana kabul ettirmeye, şanlı tarihimize olan inancımızı sarsmaya çalışıyorlar.

Dünya üzerinde Kurtuluş Savaşı gibi bir savaşı yaşayıp, ister inan ister inanma, içerisinde dönemin İngiltere'si, Fransa'sı, İtalya'sı Amerika'sı, Bulgaristan'ı, Sırbistan'ı, Yunanistan'ı ve hatta kimi Arapları, tüm  dünyayı dize getiren, sonrasında demokrasiyi hayata geçirip, yarattığı özgürlük alanında kendi tarihini kabullenmeyen, kendi kahramanlıklarını reddeden, küçümseyen, yok sayan, kendi kahraman asker yada devlet adamlarını, kendi dedelerini, atalarını, kendi halk kahramanlarını yok sayanlara, çocuklarına, gençlerine sevdirmeme, düşman etme gayreti içerisinde olanlara bu denli göz yuman, bu derece hoşgörüyle (!) yaklaşan bir başka toplum var mı acaba?

Ömrünü vatanına, devletine, milletine adamış, harpten harbe koşmuş, yaralanmış, ölümlerden dönmüş, ülkesinin düşman çizmesinden kurtulmasına önderlik edip bugünümüzün temellerini atmış bir adamın ne yapıp edip bir kusurunu bulayım da insanları ondan soğutayım derdine düşmüş bunlar.

Atatürk; ortak tarihimiz gibi, vatanımız gibi, bayrağımız gibi, bizi bir arada tutan değerlerden, tutkallardan biridir. Ulusunu emperyalizmin ezmesine müsaade etmemiş, halkını örgütlemiş, emperyalist dünyaya milletiyle beraber gereken dersi vermiştir. İşte bu emperyalist güçler Atatürk'ün Türk halkı üzerindeki gücünü, birbirine kenetleyen tutkal vazifesini bildiklerinden, ondan ve Türk Milletinden rövanşı almak, yüz yıl önce yapmak isteyip yapamadıklarını yapmak istediklerinden, bizi Irak gibi Suriye gibi parçalamak istediklerinden Atatürk'ü, onun dehasını, yaptıklarını, dedelerimizin verdikleri İstiklal Savaşını itibarsızlaştırma derdindeler. Bunu onlar elbette isterler. Yadırgamak saflık olur. Adamların içi yanıyor da içimizde kilere ne oluyor. Onlara ne demeli? Nasıl bir sıfatı uygun görmeli?

Ne kadar uğraşsalar bunu direk yapamadıkları için bizi en hassas yerimizden vurmaya çalışıyorlar. Biz söz konusu dinimiz olduğunda duran, Elhamdülillah inanan bir milletiz. İşte o yüzden bu milletin Atatürk ile arasını yüce dinimiz ile açmaya çalışıyorlar. Oysa dünya üzerinde İslamiyeti en olması gerektiği gibi yaşayan ülke Atatürk'ün kurduğu Türkiye Cumhuriyeti'dir.

Atatürk'ün aramızdan ayrılıp, naaşının taşındığı günlere ait fotoğraflar var. Bir iki tane değil. Yüzlerce fotoğraf. İnceleme şansınız oldu mu? O fotoğraflar ne anlatıyor biliyor musun kardeşim? Senin, benim yaşamadığımızı, hiçbir zaman o günleri yaşayanlar kadar bilemeyeceğimiz şeyleri bilen insanların yani cumhuriyet öncesinin koşullarını da cumhuriyet sonrasının koşullarını da yaşamış, bilen insanların Atatürk'e nasıl baktıklarını anlatıyor, hatta gösteriyor. Yaşlısı, genci, başı açığı, başı kapalısı, hatta türban şeklinde örtünmüş olanı. Ne fark eder? Şapkalısı, şapkasızı. İnsanlar ağlıyor. Hemde hıçkırarak ağlıyorlar. Üzüntüden, perişan olmuşluktan bayılanlar, kollarda, sedyelerde taşınanlar. Her tür insan var orada. O günden daha 15 yıl öncesinde "kul" olan ve artık egemenliğine sahip özgür vatandaş, birey olan her tür insan. Yalnızca Allah'a kulluk edip, bir insanın "kul"luğundan "efendi"liğe terfi etmiş her tür insan.

Ezcümle, bazen düşünüyorum da hani TV'lerde Gazi Mustafa Kemal Atatürk'e, onun kendilerine sağladığı imkanlarla ileri geri konuşuyorlar ya, mesela bu şekilde bir padişaha konuşsalardı, daha ilk cümlede kelleri yerinde durur muydu acaba?

Allah'ım rahmetini esirgemesin. Yattığın yer nurla dolsun. Mekanın cennet olsun Ata'm.


22 Ekim 2019 Salı

DEVLET


Söv, say, provoke et, hatta eyleme dök. Sonra konuşmaların içine sevgi, saygı, hoşgörü, barış, kardeşlik, insan hakkı, evrensel değerler gibi kimsenin hayır diyemeyeceği sözcükleri sıkıştır. Oh tertemiz. Bırak suçu, hiç kabahatin yok. Hatta yüreğin bir bebeğin ki kadar temiz. Tabi, oldu !

Ne var ne yok bilcümle musibeti devlete rücu edeceksin, sürekli “devlet şunu yaptı”, “devlet bunu yaptı” diyeceksin, devlete karşı ve hatta kışkırtıcı bir üslup kullanacaksın sonra ben senin iyi niyetine inanacağım. Kusura bakma bir türlü inanamıyorum. Dedim ya istediğin kadar barış, kardeşlik de, istediğin kadar birlikte yaşama iradesinden bahset. Kötünün müsebbibini sürekli devlet olarak işaret etmek, kötüyü devletle kavramsallaştırmak devlete düşmanlar yaratmaktır. Devlete düşman ettiğin her bir kişi, devlet deyince öcü anlayan bu cenah ise bizi birlikte, kardeşçe bir yaşamdan çok çok uzaklara götürür. Götürüyor.

Oysaki devlet dediğin şey belli bir toprak parçası üzerinde siyasal anlamda örgütlenmiş insanların oluşturduğu tüzel varlıktır. Adı üstünde tüzel varlık. Yani senin benim gibi etiyle kemiğiyle var olmayan hükmi varlık. Hükmen var olan. Öyle ise halkın seçip, iktidara getirdiği devleti yöneten siyasi zevatı bırakıp, devleti suçlayıp durmak safiyane olamaz. Bacak kadar çocuğa kin ile, nefret ile “TC” dedirten yaklaşım hiçbir zaman iyi niyetli olamaz.
Mesela merak ediyorum “TC” , “devlet” diye diye sakız edenler mesela olsa da iktidar ya da iktidar ortağı olsalar o zaman ne diyecekler? Kendi yönettikleri devlete yine kinle TC demeye devam mı edecekler? Hiç sanmıyorum.

Cumhurbaşkanını eleştir, diğer siyasi liderleri eleştir, bakanları, vekilleri, yöneticileri eleştir, gelmiş geçmiş tüm hükümetleri eleştir, anayasal çerçevede dibine kadar eleştir, suçla, suçlayabildiğini, suçlayabildiğin kadar. Hiç sorun yok. Anayasayı, kanunları, kuralları eleştir. Yetmedi teamülleri, ritüelleri, adetleri, gelenek görenekleri eleştir. Yine anayasal çerçevede neyin nasıl değiştirilmesi gerektiğini düşünüyorsan bunun mücadelesini ver. Ver sorun yok. Devletle ne uğraşıyorsun?
Ha sen devleti kendine hedef seçtiysen bunu da çık adam akıllı söyle. Sana oy verenlerde oy vermeyenlerde niyetini bilsin.

Bıktık artık takiye yapmayı siyaset yapmak zannedenlerden.

“Devlet iradesi işlemez olursa kişilerin özgürlüğünü koruyacak hiçbir güç ve aracı kalmaz.” Mustafa Kemal Atatürk
Bu söz ise devlete bir zeval gelmesi halinde özgürleşeceklerini, özgür olacaklarını zannedenlere gelsin.

29 Mart 2019 Cuma

SİYAH BEYAZ DEMEDEN

Dünya üzerindeki tüm kötü şeyleri atsak uçurumlardan aşağı.
Yok etsek nefreti.
Kibri, kıskançlığı yok etsek.
Çiçek diksek. Sevsek hayvanları.
Küçük bir çocuğa ayakkabı alsak.
Üzerini örtsek üşüyen bir büyüğümüzün.
Keman çalsak, kemençe çalsak, şarkılar söylesek.
Sevsek birbirimizi siyah beyaz demeden.
Aşık olsak.

14 Aralık 2018 Cuma

BİZ BİR'İZ !


Bu millet
ne hanlar, hamamlar,
ne saraylar gördü.
Ne hanlar, hatunlar,
ne padişahlar, sultanlar,
ne şehzadeler gördü.
Ne alimler, bilgeler,
ne kahramanlar, kıymetler,
ne sevdalar, aşıklar,
ne ozanlar gördü.
Yek vücut.
Bugün yetmedi size
geçmişimizi de böldünüz.
Ya malzeme yaptınız ruhsuz siyasetinize, övdünüz.
Ya yerdiniz, yerin dibine gömdünüz.
Üç beş olmayasıca rey uğruna,
bunların hepsi,
hepsi de benim diyemediniz.
Yunus’um, Taptuk’um
Oğuz Kağan’ım, Dede Korkut’um
Hacı Bektaş’ım, Pir Sultan’ım, Veysel’im,
Fatih’im, Abdülhamid’im,
Atam, Atatürk’üm,
İsmet Paşam, Galip Hocam,
Mehmet Akif’im, Karaoğlan’ım,
Türkan’ım
diyemediniz.

8 Temmuz 2018 Pazar

DEREYİ GEÇMEK

Bir milletin karşılaşabileceği herhalde en berbat koşulları, bir varlık yokluk harbini muhteşem bir komutanın, bir halk kahramanı, bir devlet adamının liderliği, vizyonerliği, iş bitiriciliği sayesinde aşmışız.
Kabul etsen de etmesen de bunu dünya biliyor, takdir ediyor. Artık tarihe mal olmuş. Orta Anadolu’da bir avuç toprağa sıkıştırılıp, hapsedilmiş, bir enkazın içinden çıkıp, bu büyük kahraman ve arkadaşlarının sayesinde bağımsız bir devlet kurmuşuz. Kim bilir, ne bileyim belki de sıkıştırıldığımız coğrafyada varlığımız sürecekti. Ama her yanımız kuşatılmış halde, belki de bir başka Filistin hikayesi, zulmü yaşayacakken o muhteşem başarı hikayesini yazmışız.

İşte o tarihi yazanlar, bağımsız devleti kurup, devrimler gerçekleştiren, fabrikalar üstüne fabrikalar kurup bir toplumu sadece siyaseten değil hemen her alanda, ekonomik olarak da ayağa kaldıranlar, yani Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşları, yani senin, benim dedem, dedelerimiz muasır medeniyetler seviyesi için okyanusu geçmişler, bize de dereyi geçmek kalmış.

Öyle ya bağımsız kurulu düzen! Üstelik demokrasi var. Al kendi kendini yönet. Daha ne belanı arıyorsun.

Sen, ben, hatta babalarımız ve hatta kimilerimizin dedeleri dahi bilmez bağımsızlığın ne zorluklarla elde edildiğini dolayısıyla ne demek olduğunu! Hiçbirimiz için beylik bir iki sözden öteye gitmez bağımsızlığın anlamı. Çünkü esareti yaşamadık. Yoksun kalmadık. “Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım. Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!” diyebilmen, bunu şöyle kılcal damarlarına kadar hissedebilmen için esareti yaşaman lazım. Şöyle düşman çizmelerinin kapını kırarak mahremine girmesi, çoluğunu, çocuğunu tekme tokat dövüp, öldürmesi, senin de çaresizlik içinde bir şey yapamamanın kahrı ve hırsıyla isyan etmen, salya sümük ağlaman lazım ki anlayabilesin. Sen Irak’ta Filistin’de, Suriye’de neler oluyor zannediyorsun?

Evet bağımsız Türkiye Cumhuriyeti Devleti kurulmuş. Ve denmiş ki Türkiye Devleti bir Cumhuriyettir. Demokratik, lâik, sosyal, hukuk devletidir. Ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçedir. Bayrağı, beyaz ay yıldızlı al bayraktır. Millî marşı “İstiklal Marşı”dır. Başkenti Ankara’dır.
Yani sana mis gibi kurulu düzeni vermiş. Berbat etme diye de anayasana temel birkaç şeyi değiştirilemeyecek şekilde yazmışlar. Allah’ım razı, mekanları cennet olsun.

Emperyalizme, dünyaya kafa tutmayı becerebilmiş bağımsız bir devletin, çok şükür sınırları belli bir vatanın var. Dünyanın en güzel bayrağı, bayrağın var. Öyle krallık, padişahlık, otokrasi motokrasi yok. Özgür iradenle gidip oy verip, seni yönetecekleri, temsilcilerini falan seçtiğin, belki de dünyanın en güzel yönetim şekli olan demokrasi sana ataların tarafından altın tepside sunulmuş. Yok öyle deme! Sen ne bir Saddam, ne bir Çavuşesku gördün. Yaşamadın öyle şeyler. Hayatın kebaptı. Yaşasaydın kıymetini bilirdin. Gelinen noktada yapılanlar, yapılmayanlar, becerilenler, becerilemeyenler. Başarılar, başarısızlıklar.  Geçtim hepsini. Çok temel birkaç konu var ki neden ısrarla arkasında durmuyoruz? Hani atalarımız okyanusu geçmişler bizim dereyi geçebilmemiz için sanki bir sal, bir sandal olan çok temel iki üç konuya neden yapışmıyor, hayata geçirmek için var gücümüzle uğraşmıyoruz? Her siyaset erbabı muhalefette iken bunları dillendiriyor da iktidara gelince keser güce, kendine yontuyor. Oysa temel bu birkaç şey olmadan ne yaparsan yap değil dereyi geçmek su birikintisinin üstünden atlayamazsın. Refahın, medeniyetin, gelişmiş bir toplum, hukuk, demokrasi, bilimle yoğrulmuş güçlü bir devlet, insanca yaşayan, imrenilen mutlu bir millet olmanın binlerce kilometre yakınından geçemezsin. 
1.               Demokrasinin olmazsa olmazı, kuvvetler ayrılığı, denge ve denetim olacak. Hemde kusursuz olacak. Yasama, yargı, yürütme birbirinden bağımsız hale gelecek. Ve hatta özerk, özgür olması gereken kurum ve mecralar bunu mümkün olan en üst seviyede yaşayacaklar. Özgür basın gibi, özerk merkez bankası gibi, özerk üniversiteler gibi. Yahu Yaradan dahi evreni bir denge üzerine kurmuş, yaratmış. Anot var, katot var. Siyah beyaz, iyi kötü, soğuk sıcak, kuzey güney, sağ sol, uzun kısa uzar gider. Denge olmaz ise illaki son fiyaskodur. Düşün gazı olmayıp, freni olan araba hiçbir yere varamaz. Tam tersi gazı olup freni olmayan araba da gün gelir bir duvara vurur yada bir uçurum kaçınılmaz sondur. Bu demokrasinin ilk ayarıdır. Olmazsa olmaaaaazzzzzzzz. Bitti.
2.              Anayasamızda da belirttiği üzere hukuk devleti olunacak. Birinci maddede de değinildiği üzere bağımsız bir yargınız olacak. Adalet mekanizması dibine kadar çalışacak. Kendini en zayıf, en savunmasız hisseden vatandaş dahi şunu düşünecek; canımı sıkma devlete giderim. Bu devlet ki gerçek bir hukuk devleti. Bu ülkenin bağımsız, tarafsız, adil mahkemeleri, hakimleri, savcıları var. Yargıya bir gidersem görürsün gününü. Allemi cihan, Bağdat’ta vali olsan hak yerini bulur. Temel insan hakları zemininde sorunların neredeyse tamamı çözülebilir. Oysa biz bir türlü sapla samanı birbirinden ayıramıyor, ayar tutturamıyoruz. Ya alabildiğine gevşetiyor, ipin ucunu kaçırıyoruz, terör alıp başını gidiyor, ya öylesine sıkıyoruz ki canını çıkarıyoruz. Oysa bunun evrensel ölçüleri var. Düşünce özgürlüğü mesela… Eyleme, şiddete dönüşmediği sürece sorun yok. Ancak kanunların suç saydığı eylemlere dönüşürse gereği hiç taviz vermeden yapılacak. Hakkın, hukukun, adaletin hüküm sürdüğü bir yerde sorun olmaz. Öylesine çalışacak ki bu mekanizma insanlar Türkiye’de yaşamak için can atacaklar. Türkiye’ye yatırım yapmak için koşacaklar.

3.              Üretim. Çok temel bir yaklaşımla üreteceksin, satacaksın, para kazanacaksın. Tüketerek değil, üreterek büyüyeceksin. Harcadığından çok para kazanacaksın ki bu cendereden kurtulabilesin. Parayı harca, malı mülkü sat harca, kredi al harca, direk al harca, dolaylı al harca, harcamaya özendir harca. Olmaz! Ne kadar güzel şeyler yaparsan yap, harcıyorsan çok enteresan değil. Dünyanın en büyük, en zor işini dahi yapıyor olsan harcıyorsan çok bir esprisi yok. Üreteceksin! Üretmek zordur. Para kazanmak zordur. Dünyaya satmak zordur. Rekabet etmek zordur. İthal ettiğinden çok ihraç etmek zordur. Global bir marka olmak zordur. Gelişen ekonomi ancak bunlarla mümkündür. Üreteceksin rekabet avantajı yakalayabildiğin mecralarda üreteceksin, dünyaya satacaksın. Merak etme bunlar olursa denetlenebilen, dengeli, insan haklarına saygılı, demokratik bir hukuk devletine, medeni bir ülkeye yabancılarda gelir, yatırımcı da gelir. Hele 80 milyonluk bir pazar ise. Hele jeopolitik anlamda avantajları var ise yatırımcı koşarak gelir. Yeter ki iş yapabileceği sağlıklı ortamı görsün.

Bunlar olmaz ise hiçbir şey olmaz. Olduğu sanılır. Tatlı rüyalar görülür. Uyanılır. Bu üçü olursa eğitimde olur, sağlık da olur, tarım da olur, medeniyet de olur, birlikte yaşama iradesi de olur.
Bu üçünden vazgeçmemek, en azından çocuklarımız için dereyi geçebilmek ümidiyle…

30 Aralık 2017 Cumartesi

BİR ÜLKE HAYAL EDİYORUM . . .

Bir ülke hayal ediyorum,
alabildiğine özgür!

Baskının hiçbir türü,
ne psikolojik olanı,
ne mahalleden geleni var!

Caddelerinde, sokaklarında
çıplak ayakla yürüyebilecek,
şarkı söyleyebilecek,
ıslık çalabilecek kadar özgür.

Çocuklar yetişiyor,
zihinleri parlak, pırıl pırıl,
zihinleri limitsiz,
düşünebilen çocuklar.

Fikirleri hür,
vicdanları hür,
irfanları hür.

Yalnızca ve yalnızca
iyi insan olmaya,
bir işe yaramaya güdülenmişler.
Ahlaklı olmaya,
mutlu olmaya.
Ne para, ne pul, ne koltuk,
erdemli olmaya,
namuslu olmaya.

Bilime inanmışlar mesela, çalışmaya…

Gelir dağılımı adil.
Herkesin doktor, mühendis, olmak istemediği.
Teknisyen, terzi, tezgahtar,
berber, bahçıvan , şoför de
olunmak istenen bir ülke.

Tüketimle değil,
üretimle büyüyen,
borçsuz harçsız,

işsizliği değil,
işçisizliği problem olan bir ülke.

Köylüsü, kentlisi,
işçisi, emeklisi
ve dahi yeni mezun öğretmeni
mutlu olan bir ülke.

Abi, kardeş, büyük, küçük değil,
herkesin bir olduğu!
Kürt’ün Türk’ten,
Laz’ın Çerkes’ten,
Ne farkı var Alevi’nin Sünni’den,
caminin cem evinden,
havranın kiliseden?

Gerçekten Allah’a yöneldiysen!

Bir ülke hayal ediyorum
Sevgi, saygı, hoşgörü küpü.
Sağduyu paçalarından akıyor.

Her bir karışında vicdan,
her bir adımında adaletin hüküm sürdüğü,
yargısı bağımsız,
yargısı adil,
baştan aşağıya herkesin
halka hesap verdiği bir ülke.

5 Kasım 2017 Pazar

FİKRİ HÜR, VİCDANI HÜR, İRFANI HÜR NESİLLER ?

1299 yılıydı. Küçük bir beylik olarak tarihimizin en uzun ömürlü devleti kuruldu. Bu küçük beylik 16. yüzyıla kadar her geçen gün serpildi, büyüdü, güçlendi. Üç kıtaya hakim bir dev oldu. Maatteessüf onaltıncı yüzyılla birlikte güç kaybetmeye başladı. Güç kaybettikçe Osmanlı toprakları üzerinde yaşayan farklı kültürlerin birlikte yaşama iradesi yok olmaya, emperyalistlerin de kışkırtmasıyla isyanlar çıkmaya başladı. Nihayetinde I.Dünya Savaşı, peşinden Mondoros, peşinden Sevr ve 623 yıllık koskoca devlet nihayete erdi. Hani bazılarının en iyimser yaklaşımla “nankörce” söyledikleri gibi Osmanlı’yı Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Atatürk ve silah arkadaşları yıkmadı. Cumhuriyet öncesi toprakları işgal edilmiş ve zaten yıkılmıştı.
Vatanseverler ihtilaf devletlerinin topraklarımızı işgalini içlerine sindiremediler ve inan, inanma, beğen, beğenme tüm dünyada hayranlık uyandıran bir mücadele ile vatan toprağını esaretten, işgalden, düşman elinden kurtarıp, demokratik, laik, sosyal, hukuk devleti olan Türkiye Cumhuriyeti Devletini kurmayı başardılar. Bu yeni devlet ile sadece 21.yüzyıl ve sonrasında varlığını idame ettirebilecek modern bir yönetim şekline kavuşulmadı aynı zamanda ülke insanını kulluktan kurtarıp, kendine yakışacak özgür bireyler olma yolunda bir sürece soktular. Ve Atatürk dedi ki “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir.” Nedir egemenlik? Nedir bila kayd ü şart milletin olan? Hakimiyet, yani güç, yani iktidar, yani yasama, yürütme, yargı gibi erklerin tümü. Yani dedi ki bu bağımsız devleti artık devletin gerçek sahibi olan bu yüce millet yönetecek. İnsan onuru ile kimsenin tesirinde olmadan, özgür iradesi ile kendi kararını kendi verecek.
Bu arada, eğer sen, insan gibi kendi kendini yöneteceksen, o zaman sultan, padişah, çar, mihrace, kral gibi roller çok mu gerekli? Elbette değil.
Osmanlı İmparatorluğu ile beraber hanedan, padişah, şehzade, sultan gibi kavramlar mazide kaldı. Aile ise, mensupları dünyanın dört bir yanında da olsa, varlığını sürdürdü. Pek ortalarda görünmüyorlardı. İlk Ertuğrul Osman Efendi’yi öğrendim. Sarayda doğmuştu, doğumunda yüz pare top atılmış, gerçekten şehzade ünvanı taşımış son Osmanlı’ydı. Sonrasında Fatma Neslişah Osmanoğlu. Neslişah Sultan. Osmanlı Hanedan Defteri'ne kaydı yapılmış son kişi. O da gerçek bir sultandı ve fotoğrafını gördüğümde ilk aklıma gelen ne kadar zarif olduğu idi.
Aileye dair okuduğum kitaplardan ilki yanılmıyorsam “Saraydan Sürgüne” idi. Fransa’da yaşayan, torunlardan, Gazeteci Yazar Kenize Murad yazmıştı. Çok etkileyici bir kitaptı. Aileyi hep takip etmek istedim. Ertuğrul Osmanoğlu, Bayezid Osmanoğlu, Neslişah Osmanoğlu ve diğer tüm aile mensupları neticede atalarımdan miras bir ailenin fertleri idiler.
Son yıllarda bazı aile üyeleri, özellikle de Türkiye’de yaşayan ya da Türkiye ile bağı daha yoğun olan, genç ve daha heyecanlı olanlar medyada, sosyal medyada çok görünür oldular. Hatta Osmanoğlu soyadını kullanıyor olma şerefi yeterli gelmedi sanırım isimlerinin başına, sonuna “sultan”, “şehzade” falan koyup, sosyal medya hesaplarını öyle açtılar. Belki konjonktür, Osmanlıcılık yaklaşımı, belki aileden olmanın popülaritesi, varsa sair getirileri falan ilgilerini çekmiş olabilir. Neyse hadisenin bu tarafı bizi ilgilendirmez, kendileri bilir. Beni ilgilendiren mevzu başka.
Şaşkınlığım ülke insanımıza dair.
Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin eşit vatandaşı, artık özgür bir birey olan, yani artık kimsenin kulu, kölesi olmayan, yada sadece ve sadece Hak Teala’nın kulu olan insanımızın gerek sanal, gerek gerçek fark etmez bazı ortamlarda, bazı aile üyelerine hitap şekillerine bakıyorum da diyorum ki bu işte bir bilgi fakirliği, bir akıl noksanlığı hali olmalı. Sen ne dediğinin, ne yaptığının farkında mısın be adam? Bırak aileyi, aile üyelerini; benzer durum bir kısım tarikat şeyhlerine, cemaat liderlerine, siyasi liderlere yapılmıyor mu? Önünde neredeyse secdeye varmalar, el etek öpmeler, dizinin dibinde başı eğik, el pençe divan durmalar. “Sultanım” diyor adam. “Şehzadem” diyor ağzından bir “şehzadem” kelimesi daha çıkıyor. “Ben Ahmet kulunuz” diyor. Bu sözlerin şirk olduğunu, en ağır küfür olduğunu umursamadan. Yahu ne meraklıymışsın padişahlığa, ne meraklı imişsin kulluğa, köleliğe.
Peki benim kıymetli arkadaşım biliyor musun ki sağlıklı toplumlar ancak gerçek bireylerden oluşur. Birey olacak ki herhangi bir güce biat etmeden kendi kararlarını kendi verecek. Birey olacak ki kendinin, kendi bilincinin farkında olacak. Birey olacak ki kişiliksizlik, erdemsizlik, lakaytlık, işgüzarlık, kraldan çok kralcılık, adam sendecilik, günü kurtarmacılık gibi nitelikleri olmayacak, kendi gibi olana kulluk, kölelik yapmayacak. Birey olacak ki aklını kullanarak karar alıp, aldığı kararların sorumluluğunu alacak, gerekirse bedel ödeyecek.
Tabi ki birey olmak kendi başına buyruk olmak, hak, hukuk, yasa tanımaz olmak, toplumdan kopuk, ya da asosyal olmak demek değildir. Aksine birey olmak bütünün içinde olmak, bütünün içinde kendi gibi olabilmektir. Toplumların gelişmesi ise birey olmayı başarabilenlerden oluşmasıyla ilgilidir.

ETTİYSEN ETTİĞİNİ ÇEK

İnsanoğlu, bazen senden hiç hazzetmiyorum. Srebrenitsa , Arakan, Gazze ve daha niceleri. Ettiğin zulümleri insan yapmaz. Sen başka bir şeysi...